Italia España France Deutschland Great Britain

Jezus zmartwychwstał!

Powrót po 13 latach

Wybieram Miłość

wybieram-milosc-xpiotr-168x126

Uzdrowienie

Przygotowanie do spowiedzi
- ks. Tomasz Seweryn - www.ks.seweryn.com.pl uzdrowienie-xtomasz-168x143 Rachunek sumienia małżonków
Uzdrowienie wewnętrzne

O Sycharze w TVP1

mywyoni-o-sycharze-168x123

Świadectwo miłości

niezgoda-na-rozwod-osalij-168x126
mywyoni-drugi-slub-168x101
malzenstwo-osalij-168x136

Nowa Ewangelizacja

OPP Stowarzyszenie

program do pit - darmowy

Papieska Rada ds. Rodziny
DUSZPASTERSTWO OSÓB ROZWIEDZIONYCH ŻYJĄCYCH
W NOWYCH ZWIĄZKACH
Zalecenia
(25 I 1997)

W dniach 22-25 stycznia odbyło się w Watykanie XIII Zgromadzenie Plenarne Papieskiej Rady ds. Rodziny, poświęcone problematyce duszpasterstwa osób rozwiedzionych żyjących w nowych związkach. Na zakończenie obrad został zredagowany dokument zawierający syntetyczne zalecenia dla pracy duszpasterskiej wśród ludzi żyjących w związkach niesakramentalnych.

Pragniemy wyrazić naszą wiarę w sakrament małżeństwa jako trwały związek mężczyzny i kobiety, ochrzczonych w Chrystusie; związek, którego celem jest przyjęcie i wychowanie dzieci (por. Gaudium et spes, 48).

Stwierdzamy, że sakrament małżeństwa jest bogactwem dla samych małżonków, dla społeczeństwa i dla Kościoła. Wiąże się on z procesem wzrastania i jest znakiem nadziei dla tych, którzy pragną umocnić swoją miłość – aby była trwała i wierna – z pomocą Boga, który błogosławi ich związkowi. Ta rzeczywistość promieniuje dobrem także na wszystkie inne pary małżeńskie.

W wielu krajach rozwody stały się prawdziwą “plagą” społeczną (por. Gaudium et spes, 47). Dane statystyczne wskazują na nieustanny wzrost liczby związków rozbitych, także wśród osób złączonych sakramentem małżeństwa. To niepokojące zjawisko skłania do zastanowienia się nad jego licznymi przyczynami, do których należą: praktyczny brak zainteresowania ze strony państwa trwałością małżeństwa i rodziny, permisywne prawodawstwo dotyczące rozwodów, negatywny wpływ środków przekazu i organizacji międzynarodowych, niedostateczna formacja chrześcijańska wiernych.

Te problemy są źródłem cierpienia dla współczesnych ludzi, a zwłaszcza dla tych, którym nie udaje się zrealizować swojej wizji miłości małżeńskiej.

Kościół jest niezwykle wrażliwy na cierpienie swoich członków: tak jak weseli się z tymi, którzy się weselą, tak też płacze z tymi, którzy płaczą (por. Rz 12, 15 ).

Jak słusznie podkreślił Ojciec Święty w przemówieniu, które skierował do nas podczas obrad plenarnego zgromadzenia, “mężczyźni i kobiety, o których mówimy, winni jednak wiedzieć, że Kościół ich kocha, nie odcina się od nich i boleje nad ich sytuacją. Osoby rozwiedzione i żyjące w nowych związkach są i pozostają jego członkami, ponieważ otrzymały chrzest i zachowują chrześcijańską wiarę” (n. 2: “L’Osservatore Romano, wyd. polskie, n. 3/97, s. 28).

Niech zatem duszpasterze otoczą opieką tych, którzy ponoszą skutki rozwodu, zwłaszcza dzieci; niech troszczą się o wszystkich, zawsze w zgodzie z prawdą o małżeństwie i rodzinie, niech starają się leczyć rany zadane temu znakowi przymierza Chrystusa z Kościołem.

Zarazem jednak Kościół nie może pozostać obojętny wobec faktu, że takich sytuacji jest coraz więcej, nie może też poddać się obyczajowości, która jest wytworem mentalności podważającej wartość małżeństwa jako jedynej i nierozerwalnej więzi; nie może aprobować tego wszystkiego, co godzi w samą istotę małżeństwa.

Kościół nie ogranicza się przy tym do wskazywania błędów, ale zgodnie z niezmienną doktryną swego Magisterium – potwierdzoną zwłaszcza w adhortacji apostolskiej Familiaris consortio (n. 83 i 84) – pragnie wykorzystać wszelkie środki, aby lokalne wspólnoty mogły wspomóc osoby żyjące w takich sytuacjach. * * *

Takie są powody, dla których my – uczestnicy zgromadzenia plenarnego Papieskiej Rady ds. Rodziny – przedstawiamy niniejsze zalecenia biskupom jako moderatorom duszpasterstwa małżeństw, a za ich pośrednictwem także ich wspólnotom. Zalecenia te mogą dopomóc w określeniu konkretnych kierunków pracy duszpasterskiej i w dostosowaniu jej do różnych sytuacji.

Zachęcamy też wszystkich, którzy sprawują w Kościele odpowiedzialne funkcje, aby podjęli szczególne wysiłki na rzecz pomocy osobom przeżywającym bolesne konsekwencje rozwodu. W związku z tym trzeba starać się o pogłębianie solidarności całej wspólnoty, świadomości znaczenia cnoty miłosierdzia, która nie naruszy prawdy o małżeństwie, ufności w prawo Boże i w polecenia Kościoła, które troskliwie chronią małżeństwo i rodzinę, wreszcie o ducha ożywionego nadzieją.

To szczególne zadanie wymaga należytej formacji kapłanów i świeckich prowadzących duszpasterstwo rodzinne. Pierwszym znakiem miłości Kościoła jest to, że nie pomija on milczeniem tak niepokojącej sytuacji (por. Familiaris consortio, 84).

Aby dopomóc w ponownym odkryciu wartości i znaczenia chrześcijańskiego małżeństwa i życia małżeńskiego, proponujemy trzy kierunki pracy duszpasterskiej oraz odpowiednie środki, które pozwalają prowadzić.

Wierność

Cała wspólnota chrześcijańska winna umacniać w ludziach postawę wierności sakramentowi małżeństwa. W tym celu należy:
– dbać o należyte przygotowanie i sprawowanie sakramentu małżeństwa;
– nadać właściwą rangę katechezie o wartości i znaczeniu miłości małżeńskiej i rodzinnej;
– wspomagać rodziny w życiu codziennym (rozwijać duszpasterstwo rodzin, zachęcać do udziału w życiu sakramentalnym i do chrześcijańskiego wychowania dzieci oraz działalności w ruchach rodzinnych itp.);
– zachęcać i wspomagać małżonków, którzy po separacji lub rozwodzie żyją samotnie, aby pozostali wierni obowiązkom, jakie nakłada na nich małżeństwo;
– opracować Dyrektorium Episkopatu na temat duszpasterstwa rodzin (por. Familiaris consortio, 66), tam gdzie dotąd nie powstał taki dokument;
– dbać o formację duchowieństwa, zwłaszcza spowiedników, aby kształtowali sumienia ludzi żyjących w małżeństwie i rodzinie zgodnie z prawem Bożym i kościelnym;
– troszczyć się o pogłębianie wiedzy osób pracujących w duszpasterstwie;
– zachęcać do liturgicznej modlitwy za tych, którzy przeżywają trudności małżeńskie;
– rozpowszechniać niniejsze wskazania duszpasterskie także za pośrednictwem pism, przedstawiając sytuację osób rozwiedzionych żyjących w nowych związkach.

Wsparcie rodzin przeżywających trudności

Duszpasterze powinni zachęcać zwłaszcza rodziców, aby mocą sakramentu małżeństwa, który sami otrzymali, wspierali swoich synów i córki żyjących w związkach małżeńskich; także rodzeństwo i przyjaciele winni otaczać pary małżeńskie braterską życzliwością i przyjaźnią.

Dzieci osób żyjących w separacji lub rozwiedzionych potrzebują szczególnej opieki, zwłaszcza w sferze katechezy.

Należy również zapewnić pomoc duszpasterską tym, którzy zwracają się lub mogliby się zwrócić do trybunałów kościelnych. Warto dopomóc im w zastanowieniu się, czy mogą się starać o uzyskanie orzeczenia o nieważnie zawartym małżeństwie.

Nie można zapominać, że trudności małżeńskie często przeradzają się w prawdziwy dramat, jeżeli małżonkom brak dobrej woli lub okazji, by w porę podzielić się swoimi problemami z kimś (kapłanem lub kompetentną osobą świecką), kto pomoże im je przezwyciężyć. W każdym przypadku należy czynić wszystko, aby doprowadzić do pojednania.

Opieka duchowa

Kiedy chrześcijanie rozwiedzeni zawierają nowy związek cywilny, Kościół – wierny nauczaniu Chrystusa (por. Mk 10, 2-9) – nie może wykonać żadnego gestu publicznego ani prywatnego, który mógłby zostać odebrany jako aprobata nowego związku.

Często stwierdza się, że niepowodzenie poprzedniego małżeństwa może obudzić potrzebę zwrócenia się do Boga z prośbą o miłosierdzie i zbawienie. Konieczne jest, aby osoby żyjące w nowych związkach dążyły przede wszystkim do uregulowania swojej sytuacji w łonie widzialnej wspólnoty kościelnej oraz by przynaglane pragnieniem odpowiedzenia na miłość Bożą weszły na drogę prowadzącą do przezwyciężenia wszelkiego nieładu. Proces nawrócenia może i powinien rozpocząć się od razu, już w tej sytuacji egzystencjalnej, w której każdy się znajduje.

Rozwiązania duszpasterskie

Biskup jako świadek i stróż sakramentu małżeństwa, pragnący wraz z kapłanami, swoimi współpracownikami, prowadzić swój lud ku zbawieniu i prawdziwemu szczęściu, powinien:

a. głosić wiarę Kościoła w sakrament małżeństwa i przypominać wskazania dotyczące owocnego przygotowania i sprawowania tego sakramentu;
b. wyrażać ubolewanie Kościoła z powodu rozpadu małżeństw oraz konsekwencji, jakie ponoszą dzieci;
c. zachęcać i wspomagać osoby rozwiedzione i żyjące samotnie, aby pozostały wierne sakramentowi małżeństwa, które zawarły (por. Familiaris consortio, 83) ;
d. zachęcać osoby rozwiedzione żyjące w nowych związkach, aby:
– uznały, że ich sytuacja jest nieprawidłowa i oznacza trwanie w grzechu, oraz by prosiły Boga o łaskę prawdziwego nawrócenia;
– wypełniały podstawowe nakazy sprawiedliwości wobec małżonka sakramentalnego i wspólnych dzieci;
– uświadomiły sobie swoją odpowiedzialność za te związki;
– weszły jak najprędzej na drogę prowadzącą do Chrystusa, bo tylko On może im dopomóc wyjść z sytuacji, w jakiej się znalazły. Winny prowadzić dialog wiary z nowym partnerem, pozwalający wspólnie z nim dążyć do nawrócenia, jakiego wymaga chrzest, a przede wszystkim, modlić się i uczestniczyć w liturgii, nie zapominając jednak że jako osoby rozwiedzione żyjące w nowych związkach nie mogą przystępować do sakramentu pokuty i eucharystii;
e. pomagać chrześcijańskiej wspólnocie w głębszym zrozumieniu znaczenia pobożności eucharystycznej wyrażającej się w takich praktykach jak nawiedzenie Najświętszego Sakramentu, komunia duchowa, adoracja eucharystyczna;
f. zachęcać do refleksji nad istotą grzechu, pomagając wiernym lepiej zrozumieć sakrament pojednania;
g. prowadzić do należytego zrozumienia sensu skruchy i uzdrowienia duchowego, które wymaga także przebaczenia, wynagrodzenia krzywd oraz uczynków miłości bliźniego.

Źródło: o. Kazimierz Lubowicki OM, Posoborowe dokumenty Kościoła katolickiego nt. małżeństwa i rodziny, t. 2

Zmartwychwstanie Twojego małżeństwa



Pan naprawdę Zmartwychwstał! Alleluja!

"Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj;
zmartwychwstał!" (Łk 24,5-6)
"Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy" (Mk 9,23)
"Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę:
Jam zwyciężył świat” (J 16,33)
"Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię
wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15)
"Nie bój się, wierz tylko!" (Mk 5,36)


W Kościele nic nie jest magią. Pan Jezus podczas swojego ziemskiego nauczania mówił:

- do kobiety kananejskiej:
"O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie,
jak chcesz!" (Mt 15,28)

- do kobiety, która prowadziła w mieście życie grzeszne:
"Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!" (Łk 7,37.50)
- do oczyszczonego z trądu Samarytanina:
"Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła" (Łk 17,19)
- do kobiety cierpiącej na krwotok:
"Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła" (Mt 9,22)
- do niewidomego Bartymeusza:
"Idź, twoja wiara cię uzdrowiła" (Mk 10,52)
...

To może być także Twoje zmartwychwstanie
- zmartwychwstanie Twojego małżeństwa!


Matka Boska Leśniowska

Ty coś domem, o którym się śniło
Matko Boska Leśniowska
Miej w opiece każdziutką miłość
Matko Boska leśniowska


www.lesniow.pl

Słowa Pana Jezusa nie pozostawiają żadnych wątpliwości:

"Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego
i nie będziecie pili Krwi Jego,
nie będziecie mieli życia w sobie" (J 6, 53)

Ile tego życia będziemy mieli w sobie tu na ziemi, tyle i tylko tyle zabierzemy w świat wieczności. I na bardzo długo możemy znaleźć się w czyśćcu, aby dojść do pełni życia, do miary nieba.


Czy wolno katolikowi zgodzić się na rozwód?
- o. prof. Jacek Salij OP




Jak wrócić do sakramentalnego małżonka?

Ks. Marek Dziewiecki:
"Najpierw bowiem człowiek jest odpowiedzialny za swojego małżonka" - więcej na stronie >>>




Sytuacje najtrudniejsze



Nawrócenie i pojednanie



Kryzys małżeński - pytania i odpowiedzi



„Dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37)



Zaczynając od nowa




Musicie zawsze powstawać!


Możecie rozerwać swoje fotografie
i zniszczyć prezenty.
Możecie podeptać swoje szczęśliwe wspomnienia
i próbować dzielić to, co było dla dwojga.
Możecie przeklinać Kościół i Boga.

Ale Jego potęga nie może nic uczynić
przeciw waszej wolności.
Bo jeżeli dobrowolnie prosiliście Go,
by zobowiązał się z wami...
On nie może was "rozwieść".

To zbyt trudne?
A kto powiedział, że łatwo być
człowiekiem wolnym i odpowiedzialnym.
Miłość się staje
Jest miłością w marszu, chlebem codziennym.

Nie jest umeblowana mieszkaniem,
ale domem do zbudowania i utrzymania,
a często do remontu.
Nie jest triumfalnym "TAK",
ale jest mnóstwem "tak",
które wypełniają życie, pośród mnóstwa "nie".

Człowiek jest słaby, ma prawo zbłądzić!
Ale musi zawsze powstawać i zawsze iść.
I nie wolno mu odebrać życia,
które ofiarował drugiemu; ono stało się nim.

Michel Quoist



Westerplatte



"Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje „Westerplatte". Jakiś wymiar zadań, które trzeba podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można zdezerterować. Wreszcie — jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba utrzymać i obronić, tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie. Tak, obronić — dla siebie i dla innych" - Jan Paweł II.

Ciężki krzyż



"Miłość nigdy nie pomaga w złym. Właśnie dlatego doradca katolicki w żadnej sytuacji nie proponuje krzywdzonemu małżonkowi rozwodu, gdyż nie wolno nikomu proponować łamania przysięgi złożonej wobec Boga i człowieka" - ks.dr Marek Dziewiecki.


Bitwa toczy się o nasze serce





Tożsamość mężczyzny i kobiety





Co to znaczy "moja była żona"?





Szczescie-w-malzenstwie


Stanowisko Episkopatu Polski:
"Metoda in vitro jest niezgodna z prawem Bożym
i naturą człowieka" - więcej na stronie >>>

Twoja sprawa

Najnowsze wpisy

Kategorie

Miłujcie się! 2/2017

Abyś dzień święty święcił