Italia España France Deutschland Great Britain

Królowa Polski

Jezus żyje!

Powrót po 13 latach

Wybieram Miłość

wybieram-milosc-xpiotr-168x126

Uzdrowienie

Przygotowanie do spowiedzi
- ks. Tomasz Seweryn uzdrowienie-xtomasz-168x143 Rachunek sumienia małżonków
Uzdrowienie wewnętrzne

O Sycharze w TVP1

mywyoni-o-sycharze-168x123

Świadectwo miłości

niezgoda-na-rozwod-osalij-168x126
mywyoni-drugi-slub-168x101
malzenstwo-osalij-168x136

Nowa Ewangelizacja

OPP Stowarzyszenie

program do pit - darmowy

Abyś dzień święty święcił

Pan Jezus chce uzdrowić każde sakramentalne małżeństwo po rozwodzie[1]       

1. Sakrament małżeństwa jest nierozerwalny 

Małżeństwo sakramentalne po rozwodzie, mimo zerwanej więzi między małżonkami, dalej żyje, gdyż jest w nim obecny Pan Jezus, który trwa w przymierzu małżeńskim z małżonkami i błogosławi nierozerwalnemu (z Jego woli) ich małżeństwu. Nie ma małżeństw sakramentalnych zniszczonych w sposób nieodwracalny. Dlatego zawsze i w każdej sytuacji dopóki małżonkowie żyją jest ono do uratowania.

Na tej prawdzie opiera się charyzmat Wspólnoty Trudnych Małżeństw SYCHAR, wyrażający się w zdaniu: „Każde trudne sakramentalne małżeństwo jest do uratowania”, który jest skierowany do wszystkich sakramentalnych małżeństw, przeżywających kryzys na każdym jego etapie, także po rozwodzie i nawet wtedy, gdy małżonkowie są w drugich niesakramentalnych związkach, w których urodziły się dzieci. Każde trudne sakramentalne małżeństwo jest do uratowania, gdyż każdy małżonek może się nawrócić i wypełnić wolę Bożą zawartą w przysiędze małżeńskiej. Wspólnota pomaga małżonkom – w każdej sytuacji kryzysu – wypełniać przysięgę małżeńską, proponując drogę nawrócenia i wzrostu w miłości do Boga oraz sakramentalnego współmałżonka.

2. Plan Boga dla sakramentalnych małżonków

Małżonek rozwiedziony żyjący w niesakramentalnym związku, ale i również ten, który pragnie wytrwać w złożonej przysiędze sakramentalnej pomimo odejścia współmałżonka, potrzebuje towarzyszenia z delikatnością i wrażliwością na jego ból, cierpienie i poczucie osamotnienia. Celem takiego towarzyszenia np. w duszpasterstwach wspierających małżonków ma być – jak pisze papież Franciszek w adhortacji Amoris laetitia – „pomoc w osiągnięciu pełni planu Boga” (AL 297).

Fundamentalne pytanie jakie w tym miejscu się rodzi, to pytanie – o jaki plan Boga w przypadku sakramentalnego małżonka chodzi, czyli jaka jest wola Boga w stosunku do wszystkich sakramentalnych małżonków, z którymi jest On w przymierzu małżeńskim. To przymierze Boga z małżonkami zawierane jest w momencie, gdy składają oni sobie sakramentalną przysięgę. Jest ono nierozerwalne i niezmienne w czasie, gdyż w Bogu nie ma przemiany ani cienia zmienności (Jk 1,17). Na mocy tego przymierza w każdej sytuacji bez wyjątku, a więc nawet gdy współmałżonek jest w drugim związku, w którym są dzieci, Bóg, jako pierwszy świadek i obrońca małżeństwa, pragnie uzdrowienia ich sakramentalnego małżeństwa. Fundamentem małżeństwa sakramentalnego jest rzeczywistość duchowa, czyli obecność Jezusa w sakramencie małżeństwa. I nawet wtedy, gdy jeden z małżonków odchodzi, to małżeństwo sakramentalne istnieje nadal, gdyż nadal obecny jest w nim Jezus.

Na tej niezmiennej woli Boga opiera się charyzmat wspólnoty SYCHAR streszczający się w zdaniu: „Każde bez wyjątku sakramentalne małżeństwo jest do uratowania, gdyż takie jest pragnienie Boga, aby małżonkowie z Jego pomocą wzrastali w miłości, dążyli do jedności i uzdrowienia swojej relacji”. Pan Jezus chce ich samych uzdrowić, uzdrowić ich małżeństwo, wskazując im drogę zbawienia poprzez nawrócenie, pojednanie, wypełnianie swojego powołania, czyli realizację zobowiązań wynikających z przysięgi małżeńskiej! Widzi ich cały czas jako jedno ciało (Rdz 2,24; Mk 10,7–9; Mt 19,6; Ef 5,31), jako sakramentalny nierozerwalny związek, któremu błogosławi na każdym etapie kryzysu, nawet gdy małżonkowie są po rozwodzie i wchodzą w nowe związki, w których rodzą się dzieci. I bardzo pragnie, aby nasza miłość do współmałżonka była w każdej sytuacji taka jak miłość Jezusa do nas (Ef 5,21-33).

Dzieci w drugim związku nie mogą być usprawiedliwieniem dla trwania w nim, gdyż zgodnie ze słowami Chrystusa nie mogą one, podobnie jak każdy inny człowiek, rozdzielać małżonków (Mt 19,6)! Tomistyczny porządek miłości stawia miłość małżeńską przed miłością rodzicielską. Odpowiedzialność za dochowanie wierności przymierzu małżeńskiemu ma z woli Bożej pierwszeństwo.

Każde duszpasterstwo, które chce nieść skuteczną, wspieraną Bożą łaską pomoc duchową małżonkom żyjącym w niesakramentalnych związkach, powinno mieć jasno określony cel: wskazywać na wolę Bożą, czyli pomagać przede wszystkich we wzroście w miłości do Boga i sakramentalnego współmałżonka – pomagać w pojednaniu i powrocie prawowitych małżonków do siebie.

3. Obowiązek troski o zbawienie swojego sakramentalnego współmałżonka

W przysiędze małżeńskiej nie ma klauzul dodatkowych, warunkujących jej ważność, które uzależniałyby jej dotrzymanie od pojawiającej się bądź nie, winy czy grzechu współmałżonka. Przysięga małżeńska jest bezwarunkowa, w jednakowym stopniu obowiązuje wszystkich sakramentalnych małżonków – zarówno tych, co skrzywdzili i tych, co zostali skrzywdzeni. Nie ma w niej bowiem warunku, że np. będę cię kochał dopóki nie będziesz mnie krzywdził. Przysięga nawiązuje do prawdy, że sakramentalne małżeństwo jest przymierzem, a przymierze jest nierozerwalne i obowiązuje małżonków na dobre i na złe przez całe ich życie.

Z tego przymierza wynika współodpowiedzialność za zbawienie współmałżonka i obowiązek pomocy mu w jego nawróceniu swoim świadectwem życia, nawet w sytuacji, gdy jest on krzywdzicielem i sam łamie przysięgę. Bardzo ważna jest więc postawa i świadectwo tego współmałżonka, który doświadczył np. zdrady, porzucenia i który nie tylko nie szuka zemsty za doznane krzywdy, ale dochowuje wierności, jest otwarty na powrót współmałżonka i nie szuka „szczęścia” w drugim związku. Bo czy niewierność żony i drugi jej niesakramentalny związek pomoże jej mężowi, który ją wcześniej krzywdził, w nawróceniu i zbawieniu, czy odwrotnie – przeszkodzi? Czy żona pozostając w drugim związku nawet, po ludzku patrząc, udanym – nie krzywdzi w ten sposób swojego sakramentalnego współmałżonka? Uświadamianie tej odpowiedzialności podczas towarzyszenia małżonkom rozwiedzionym żyjącym w niesakramentalnym związku jest obowiązkiem każdego katolika, nie tylko duszpasterza.

4. „Trzeba, by mówiły o tym zdradzone, opuszczone i porzucone żony, by mówili porzuceni mężowie”[2]

Dla małżonka sakramentalnego porzuconego przez współmałżonka bardzo ważna jest opinia otoczenia na temat jego sytuacji. Niestety dzisiaj najbliższe otoczenie tzn. rodzina, przyjaciele, koledzy i koleżanki z pracy często akceptują odejście od współmałżonka, usprawiedliwiają życie w cudzołóstwie w związku niesakramentalnym, akceptują rozwody i w praktyce nie uznają małżeństwa sakramentalnego za nierozerwalne. Podobną opinię można usłyszeć od niektórych osób duchownych, co jest szczególnie bolesne dla wiernych małżonków, gdyż osoby duchowne są powołane do tego, by głosić naukę Pana Jezusa o nierozerwalności małżeństwa. Brak wsparcia i akceptacja drugich związków podważa sens trwania małżonków w postawie wierności. Czują się oni dodatkowo zranieni nie tylko przez współmałżonka, który odszedł, ale również przez otoczenie. Bardzo bolesne są takie zdania jak np.: „niepotrzebnie trwasz w wierności, przecież on już założył nową rodzinę, musisz się z tym pogodzić”. To wtórne zranienie może być nawet boleśniejsze niż to doznawane ze strony błądzącego współmałżonka. Na pewno w takich sytuacjach głos ofiar mówiących o swoim losie, upominających się o prawdę i sprawiedliwość jest bardzo ważny i potrzebny, gdyż ma wpływ na otoczenie, kształtuje wrażliwość na krzywdę, pomaga małżonkom w powrocie do siebie i odbudowie swojego małżeństwa.

Słowa św. Jana Pawła II: „Trzeba, by mówiły o tym zdradzone, opuszczone i porzucone żony, by mówili porzuceni mężowie” są szczególnie dzisiaj aktualne. Papież zachęca nas do mówienia o swojej krzywdzie, nie po to, by ją bez końca rozpamiętywać i trwać w postawie ofiary, lecz po to, by być sprawiedliwym głosem w obronie tych, o których dziś się nie pamięta, nie bierze pod uwagę, i o których nikt się nie upomina.

5. Obowiązek głoszenia prawdy. Czy Dekalog jest tylko dla herosów? 

Chrystus swoją spójną i niezmienną naukę głosił wszystkim ludziom bez wyjątku. Czy Jezus siadał do stołu z grzesznikami, żeby usankcjonować ich grzech? Przeciwnie, potępiał obłudę, żądał zerwania z grzechem (Mk 9,42-48; Mt 18,6-9). Potępiał też uchylanie przykazań Bożych przez faryzeuszy i uczonych w Piśmie (Mk 7,8). 

Pan Bóg nie podzielił ludzi na herosów i nie-herosów, na tych, którzy są zdolni wypełniać Jego Przykazania i na tych, którzy nie są do tego zdolni. Pan Jezus wszystkim głosił tę samą naukę, mówił: „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy” (Mk 9,23b). Z pomocą Jego łaski, Jego miłosierdzia każdy z małżonków, nawet po rozwodzie, może osiągnąć zarówno zdolność do kroczenia drogą wierności małżeńskiej, jak i zerwania z grzechem (1 J 5,2-3; 2 Kor 12,9; 1 Kor 10,13b)! Do tego potrzebne jest głoszenie „w porę, nie w porę” (2 Tm 4,2) prawdy, szczególnie przez osoby duchowne, niezmiennej woli Pana Jezusa uzdrowienia każdego sakramentalnego małżeństwa wszystkim małżonkom bez wyjątku, aby ich wiara budowana była na tej właśnie niezmiennej woli Bożej, na Jego przykazaniach. A przecież wiemy, że „Wiara rodzi się z tego, co się słyszy…” (Rz 10,17).

6. Jak wspierać małżonków sakramentalnych po rozwodzie?

Najważniejsze w procesie towarzyszenia małżonkom sakramentalnym po rozwodzie jest głoszenie prawdy odzwierciedlającej wolę Bożą, gdyż taka prawda wypowiadana z miłością leczy, odbudowuje i wyzwala. Rozeznanie i towarzyszenie powinno zawsze mieć na celu powrót na drogę wypełniania woli Bożej, którą wyrażają słowa sakramentalnej przysięgi małżeńskiej.  A wolą Bożą jest przede wszystkim to, aby małżonkowie wzrastali w miłości do siebie w jedności z Nim. Z tego wynika, że każdy program pomocy dla wszystkich małżonków po rozwodzie (również tych, którzy są w powtórnych związkach) powinien ten wzrost w miłości do Boga i sakramentalnego współmałżonka uwzględniać jako swój zasadniczy cel, dla wszystkich w wyraźny sposób sformułowany (tzn. głoszony, zapisany, pokazywany), tak aby duszpasterstwo było przede wszystkim dla osób, które chcą powrócić do wierności Bogu i współmałżonkowi. Nierzadko droga do realizacji tego celu może być bardzo trudna, szczególnie, gdy chodzi o małżonków, którzy zostali porzuceni, skrzywdzeni przez współmałżonka. Jednak i w takich sytuacjach zgodnie z wolą Bożą, z pomocą Jego łaski (2 Kor 12,9) możliwe jest przebaczenie, wzrastanie w miłości, otwieranie się na powrót i pojednanie z małżonkiem, który ich opuścił.
W naszej wspólnocie pomocnym narzędziem służącym uzdrawianiu małżonków i w efekcie uzdrawianiu ich małżeństw jest program dla chrześcijan „Wreszcie żyć – 12 kroków ku pełni życia”. Jest on również adresowany do tych małżonków, którzy odeszli, którzy krzywdzili współmałżonka. Oni też mogą otworzyć się na Boga, wejść w żywą z Nim relację, przeżyć nawrócenie. Mogą  im w tym pomóc również inne  programy ewangelizacyjne np. „Seminarium Odnowy Wiary”, „Rekolekcje Ignacjańskie”. 

7. Potrzeba jednolitego programu duszpasterskiego dla wszystkich sakramentalnych małżonków 

Gdy Kościół katolicki będzie miał jednolity program dla każdego małżeństwa w kryzysie, nawet gdy małżonkowie są po rozwodzie, to wtedy będzie dawał wszystkim wyraźny przekaz, że każde sakramentalne małżeństwo w każdej sytuacji, na każdym etapie swojego kryzysu, będzie wspierane w procesie uzdrowienia i pojednania oraz powrotu małżonków do siebie. Będzie tym samym świadczył o nierozerwalności małżeństwa sakramentalnego i o mocy Boga, który chce uzdrawiać to, co chore i uwalniać ze wszelkich zniewoleń swoją mocą, a tym samym umożliwiać rozwój miłości małżeńskiej. Celem tak rozumianego duszpasterstwa rodzin powinno być dążenie do uzdrowienia każdego sakramentalnego małżeństwa, czyli pomoc w dążeniu do wypełnienia niezmiennej woli Bożej zawartej w sakramencie małżeństwa. Dziś świat szczególnie w dobie tak wielu rozbitych rodzin potrzebuje świadectwa miłości między małżonkami, która pokonuje wszystkie trudności właśnie dzięki mocy Boga: „U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe” (Mt 19,26).

Naszym zdaniem, warto dla dobra całego Kościoła i wszystkich małżonków, dla ich zbawienia zorganizować wspólne duszpasterstwo dla wszystkich małżonków w kryzysie np. funkcjonujące pod nazwą „Duszpasterstwo małżeństw w kryzysie”, traktujące drugi niesakramentalny związek jako najtrudniejszy etap kryzysu małżeńskiego. W ramach tak organizowanego jednego, wspólnego duszpasterstwa mogłyby współistnieć obok siebie dwie grupy wsparcia: grupa małżonków zachowujących wierność (np. w ramach wspólnoty SYCHAR) i druga grupa sakramentalnych małżonków uwikłanych w niesakramentalne związki. Celem takiego „Duszpasterstwa małżeństw w kryzysie” byłoby pomaganie małżonkom w rozwoju w miłości do Boga i sakramentalnego współmałżonka – przygotowywanie małżonków do życia zgodnego ze złożoną przez nich przysięgą. Potraktowanie drugiego niesakramentalnego związku jako najtrudniejszego etapu kryzysu małżeńskiego byłoby najprostszym i najbardziej czytelnym znakiem wierności Panu Jezusowi – wierności Jego woli uratowania każdego bez wyjątku sakramentalnego małżeństwa.

Celem życia chrześcijanina jest Niebo. Czy w przypadku braku miłości i otwarcia się na pojednanie z sakramentalnym małżonkiem mamy szansę do niego wejść?

Jak ważna jest potrzeba wspierania małżonków sakramentalnych, świadczy zamieszczone poniżej świadectwo Magdy.

8. Świadectwo

Dwa i pół roku temu, po 25 latach od ślubu, nie mogąc znieść cierpienia, które przeżywałam w związku z zachowaniami męża i nie widząc szans na normalne życie małżeńskie z nim, wyprowadziłam się z naszego domu i zamieszkałam z dziećmi w malutkim wynajętym mieszkaniu. W tym czasie krzywdzące zachowania męża bardzo się nasiliły. Ja zaś stałam się silniejsza dzięki warsztatom „12 kroków dla chrześcijan”, które też sprawiły, że Pan Bóg stał się dla mnie kimś bliskim.

Mimo to okres po wyprowadzce był niezwykle trudny. Brakowało mi męża, z którym byłam bardzo związana, ale jednocześnie miałam ogromny żal do niego i szkoda było mi lat, które z nim spędziłam i które wydawały mi się stracone. Obudziło się we mnie pragnienie otrzymania od jakiegoś innego mężczyzny miłości, opieki, poczucia bezpieczeństwaOd różnych osób, w tym również od psychologów usłyszałam wtedy, że powinnam zupełnie oddzielić się od męża, który prawdopodobnie nigdy nie przestanie mnie krzywdzić i że mogłabym ułożyć sobie życie na nowo.

W tym czasie poznałam żonatego mężczyznę po rozwodzie – okazał mi życzliwość i pomoc w praktycznych sprawach, a przy tym bardzo mi się podobał, ja jemu chyba też. W jego towarzystwie czułam się dobrze i bezpiecznie, odżywałam jako kobieta. Był też bardzo serdeczny wobec moich dzieci, a zwłaszcza najmłodszej córki, która dotkliwie odczuwała brak zainteresowania ze strony ojca. Żal do małżonków, poczucie skrzywdzenia i osamotnienia coraz bardziej popychały nas do siebieZaczął się jeszcze trudniejszy czas – czas walki wewnętrznej.

Byłam już wtedy we Wspólnocie Trudnych Małżeństw SYCHAR, gdzie znalazłam zrozumienie i życzliwość i gdzie wiele razy słyszałam, że Jezus może uzdrowić każde sakramentalne małżeństwo, ale trudno mi było uwierzyć, że dotyczy to także mojego małżeństwa, tak beznadziejnie, zdawało mi się, chorego.

Często spowiadałam się, ale słowa, które słyszałam od księży w konfesjonale, niestety na ogół nie pomagały mi trwać w wierności mężowi. Raz tylko ksiądz przypomniał mi, że jeśli zwiążę się z tym mężczyzną, stracę Jezusa eucharystycznego – podziałało to na mnie otrzeźwiająco. Inny ksiądz obiecał mi, że osobiście złoi mi skórę, jeśli zdradzę swojego męża – to też zrobiło na mnie wrażenie. Kilku księży natomiast, kierując się zapewne współczuciem, radziło mi wystąpić o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Jeden z nich powiedział nawet, że byłoby wspaniale, gdybyśmy oboje, i ja, i ten mężczyzna, uzyskali stwierdzenie nieważności i założyli nową, szczęśliwą rodzinę; inny – że nie wie, czy przypadkiem nie zrobiłabym sobie krzywdy, gdybym uwikłała się w romansA ja wiedziałam, że grzesząc, zrobiłabym sobie krzywdę, nie miałam tylko dość siły, żeby nie wpaść w grzech i tak bardzo potrzebowałam pomocy!

Spotkałam wtedy też księdza, który był gotów napisać mi pozew do sądu biskupiego w taki sposób, żeby zwiększyć szanse na stwierdzenie nieważności. Mimo to postanowiłam odłożyć rozpoczęcie sprawy w sądzie biskupim. Sprawiła to moja niechęć do fałszu – nie chciałam robić tego z pragnieniem uwolnienia się od małżeństwa i wejścia w nowy związek, a wiedziałam, że w tych okolicznościach mogłabym mieć taki motyw.

Moim największym oparciem w czasie tej walki wewnętrznej był Jezus, obecny w Najświętszym Sakramencie. Chodziłam często na adoracje i mówiłam Mu z rozpaczą, jak bardzo czuję się skrzywdzona przez męża i jak bardzo pragnę związać się z tym mężczyzną. Pytałam Jezusa w modlitwie: co mam ze sobą zrobić? Czego ja naprawdę w głębi serca chcę i kim jestem? Czego Bóg dla mnie chce? Czego chce ode mnie?

Dostawałam stopniowo odpowiedzi: w nocy przed następną, 26 rocznicą ślubu, podczas modlitwy Jezus pokazał mi, że wciąż kocham mojego męża. Zrozumiałam wtedy, że Jezus chciałby, żebym zaakceptowała tę miłość. Nie był to jakiś rozkaz, tylko delikatna propozycja. Poczułam natychmiast, że się na nią zgadzam i przyniosło mi to niezwykły spokój i radość. Nadal jednak nie miałam ochoty na kontakty z mężem, a pokusa cudzołożnego związku utrzymywała się. Jakiś czas później kolejnym sygnałem od Jezusa była dla mnie rozmowa z członkiem wspólnoty SYCHAR, który powiedział mi, że miłość nigdy się nie kończy – gdyby się skończyła, to by znaczyło, że nigdy jej nie było. Od razu po tej rozmowie podjęłam decyzję, że w ogóle nie będę zwracała się do sądu biskupiego i że albo będę kiedyś z moim mężem, albo pozostanę już na zawsze sama – i znów poczułam ten niezwykły spokój i radość, a do tego tęsknotę za mężem, pokusa natomiast nagle mnie opuściła.

Zaczęłam rozmawiać z mężem przez telefon i spotykać się z nim. Chociaż nadal jesteśmy w separacji, małymi kroczkami zbliżamy się do siebie coraz bardziej. „W pewnym sensie wróciłam do męża”, ale na zupełnie innych zasadach niż kiedyś. Przestało mi już tak bardzo zależeć na tym, żebym to ja dostała od niego miłość – dostaję tyle miłości od Boga i od moich przyjaciół z SYCHARu, że nie muszę dostawać jej koniecznie od męża. Nie muszę, chociaż chciałabym, więc zaczęłam rozmawiać z mężem bardziej otwarcie o moich potrzebach, informując go o nich, ale bez wywierania przy tym presji. Uczę się dbać o siebie i swoją godność, szanować siebie. Przede wszystkim jednak, nie patrząc na to, czy mój mąż daje mi miłość, czy nie, ja staram się okazywać mu miłość: szanować go, słuchać, poznawać, doceniać, zaspokajać w miarę możliwości jego potrzeby. Okazuje się, że do tej pory nie umiałam tego robić: brakowało mi pokory, cierpliwości, delikatności, empatii. Odkrywam, że nie tylko on mnie krzywdził – ja też, przeważnie nieświadomie, wyrządziłam mu wiele krzywd! I chociaż to nie były te największe rany, jakie małżonkowie nieraz sobie zadają, tylko bardzo dużo małych ran, skutek był podobny: w taki sposób, raniąc codziennie po trochu, też można kogoś, mówiąc w przenośni, zabić albo – jeśli był poraniony mocno już wcześniej, w dzieciństwie (a tak było z moim mężem) – dobić. Odkrywam też, że mój mąż nie jest wcale taki zły, jak mi się wydawało. Owszem, zrobił dużo złych rzeczy, ale to nie jest cała prawda o nim. Jezus pokazał mi, jak On widzi mojego męża i przez to zmienił obraz męża w mojej głowie – czyli zrobił ze mną coś, nad czym pracują terapeuci małżeństw.

Od tego czasu dużo modlę się za męża. Widzę, że są efekty tej modlitwy. Teraz mąż chodzi do kościoła, czasem nawet w dni powszednie. Modli się Różańcem, codziennie czyta Pismo Święte i rozważa możliwość przystąpienia do spowiedzi.

Co ciekawe, ostatnio nawróciła się także nasza najstarsza córka: przyjęła sakrament bierzmowania i zdecydowała się zawrzeć ślub kościelny, chociaż przedtem planowała tylko cywilny.

Pokusa związania się z tamtym rozwiedzionym mężczyzną wracała do mnie jeszcze dwukrotnie, bo zdarzało się, że się widzieliśmy. Znalazłam jednak spowiednika, który polecił mi zerwać z tym mężczyzną wszelki kontakt – płakałam, ale zrobiłam to i odzyskałam wolność. Dowiedziałam się niedawno, że on związał się z inną kobietą.

Dostałam od Pana Boga łaskę, która mnie uchroniła. Wyprosiło ją wiele osób, które modliły się za mnie. Ja sama też od dnia wyprowadzki modliłam się i pościłam we własnej intencji. Byłoby mi jednak łatwiej bronić się przed pokusą, gdybym od razu usłyszała kilka prawd od księży, nie tylko w SYCHARze: że niezależnie od tego, jak bardzo krzywdzi mnie mój mąż, mnie obowiązuje przysięga małżeńska, a więc mój romans albo stały związek z innym mężczyzną byłby cudzołóstwem, czyli życiem w grzechu ciężkim; że życie w grzechu ciężkim jeszcze nikogo nie uczyniło szczęśliwym, więc jeśli nie chcę siebie skrzywdzić, mam zerwać znajomość z tym mężczyzną; że decydując się na życie w cudzołożnym związku, skrzywdzę również swojego męża i tamtego mężczyznę i jego żonę, i dzieci z obydwu tych małżeństw i pewnie wiele innych osób, które w ten sposób zgorszę; że nawet jeśli bardzo cierpię w małżeństwie i mam wątpliwości, czy moje małżeństwo było ważnie zawarte, lepiej żebym nie sprawdzała ważności ani nie stwierdzała nieważności, tylko starała się z Bożą pomocą kochać męża ze wszystkich sił, a moja miłość uważni sakrament; że kochać męża to znaczy między innymi przyjrzeć się temu, czy ja go czasem też nie krzywdzę i zatroszczyć się jak tylko mogę o niego i o jego zbawienie; i jeszcze, że dla Boga nie ma nic niemożliwego, więc może uzdrowić mojego męża, mnie i nasze małżeństwo…

Byłoby pewnie łatwiej też mojemu mężowi wierzyć, że naprawdę będę albo z nim, albo sama, gdyby Kościół bardziej jednoznacznie głosił naukę Jezusa o nierozerwalności małżeństwa. Mąż obserwuje, że sądy biskupie zadziwiająco często stwierdzają nieważność, a obecne zmiany w Kościele zmierzają w tym kierunku, żeby odbywało się to jeszcze łatwiej i szybciej – obawia się więc, że gdybym wróciła do pomysłu z oceną ważności sakramentu, pewnie szybko okazałoby się, że mam otwartą drogę do nowego związku.

Dodam jeszcze, że nie jestem herosem. Jestem zwykłą kobietą, która bardzo potrzebuje miłości. I wcale nie wiem, czy kiedyś będziemy z moim mężem naprawdę razem. Jeśli tak – będziemy pewnie szczęśliwsi niż teraz, ale nawet jeśli tak się nie stanie, ja już jestem szczęśliwa jak nigdy dotąd. Dziękuję Jezusowi za to, że On sam pomógł mi obronić się przed pokusą, ochronił mnie przed życiem w grzechu. Dał mi przy tym tyle miłości, opieki, poczucia bezpieczeństwa, tyle pokoju i radości, ile nie potrafiłby mi dać żaden człowiek.

Magda[3]

Marzena Zięba, Andrzej Szczepaniak

 

[1] Tekst posiada imprimatur, czyli oficjalną aprobatę władz kościoła katolickiego.

[2] „Nie ma skuteczniejszej drogi odrodzenia społeczeństw, jak ich odrodzenie przez zdrowe rodziny. A rodzina, która jest pierwszą szkołą cnót społecznych, potrzebnych wszelkim społeczeństwom, jest dziś bardzo zagrożona. Wiemy to wszyscy. Jest zagrożona od zewnątrz i wewnątrz. I trzeba, by o tym zagrożeniu, o własnym losie mówili, pisali, wypowiadali się przez filmy czy środki przekazu społecznego nie tylko ci, którzy – jak twierdzą – mają prawo do życia, do szczęścia i  samorealizacji, ale także ofiary tego obwarowanego prawami egoizmu. Trzeba, by mówiły o tym zdradzone, opuszczone i porzucone żony, by mówili porzuceni mężowie”. Źródło: Homilia Jana Pawła II w czasie Mszy św. odprawionej dla rodzin w Szczecinie 11 czerwca 1987 roku.

[3] Ze względu na dyskrecję imię zostało zmienione.

 

POLECAMY wysłuchanie nagrań z konferencji „WIERNA MIŁOŚĆ MAŁŻEŃSKA”, która miała miejsce 12 maja 2018 roku we Franciszkańskim Domu Formacyjno-Edukacyjnym w Rychwałdzie:

  1. Wykładu Marzeny Zięby pt. „Jak kochać małżonka sakramentalnego, który po rozwodzie wszedł w drugi związek?” – https://youtu.be/zWYGIi8kCMc
  2. Świadectwo Kasi – świadectwo powrotu małżonków po rozwodzie i drugim związku do siebie – https://youtu.be/kB7RLd5OpEU
  3. Wykład Marka Wójcika pt. „Kryzys małżeński jako szansa wzmocnienia więzi między małżonkami” – https://youtu.be/KmsjUaGc2_U
  4. Wykład ks. dr Tomasza Gorczyńskiego pt. „Sakramentalne małżeństwo trwa po rozwodzie” – https://youtu.be/LhJA_lqfeeY

Wszystkie ww. nagrania są także dostępne pod adresem: https://www.youtube.com/playlist?list=PLobUwltc9GBaXbEQB-8tRjWOEfaMKkqRZ .

Polecamy również:

1. „W Polsce dla katolika moralnie dopuszczalna co najwyżej separacja!”: http://sychar.org/2018/04/23/w-polsce-dla-katolika-moralnie-dopuszczalna-co-najwyzej-separacja-2/ .

2. Świadectwa małżonków przed i po rozwodzie. Zapraszamy do czytania i składania podobnych świadectw: http://sychar.org/swiadectwa-malzonkow/

3. Ks. Marek Dziewiecki – odpowiedź na pytanie o Komunię św. – https://youtu.be/shEnNnhbtmk

4. Rysunek „Małżeństwo sakramentalne żyje mimo rozwodu i może być uratowane”: http://sychar.org/rysunek/

Zmartwychwstanie Twojego małżeństwa


Pan naprawdę Zmartwychwstał! Alleluja!

„Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał!” (Łk 24,5-6)

„Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy” (Mk 9,23)

„Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę:
Jam zwyciężył świat” (J 16,33)

„Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię
wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15)

„Nie bój się, wierz tylko!” (Mk 5,36)

W Kościele nic nie jest magią. Pan Jezus podczas swojego ziemskiego nauczania mówił:

– do kobiety kananejskiej:
„O niewiasto wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie,
jak chcesz!” (Mt 15,28)

– do kobiety, która prowadziła w mieście życie grzeszne:
„Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju!” (Łk 7,37.50)
– do oczyszczonego z trądu Samarytanina:
„Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła” (Łk 17,19)
– do kobiety cierpiącej na krwotok:
„Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła” (Mt 9,22)
– do niewidomego Bartymeusza:
„Idź, twoja wiara cię uzdrowiła” (Mk 10,52)


To może być także Twoje zmartwychwstanie
– zmartwychwstanie Twojego małżeństwa!

Matka Boska Leśniowska

Ty coś domem, o którym się śniło
Matko Boska Leśniowska
Miej w opiece każdziutką miłość
Matko Boska leśniowska

Słowa Pana Jezusa nie pozostawiają żadnych wątpliwości:

„Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego
i nie będziecie pili Krwi Jego,
nie będziecie mieli życia w sobie” (J 6, 53)

Ile tego życia będziemy mieli w sobie tu na ziemi, tyle i tylko tyle zabierzemy w świat wieczności. I na bardzo długo możemy znaleźć się w czyśćcu, aby dojść do pełni życia, do miary nieba.

Towarzyszenie małżonkom sakramentalnym po rozwodzie


Referaty i świadectwa Sycharków wygłoszone podczas konferencji “Moralne i duszpasterskie konsekwencje przysięgi małżeńskiej” na KUL 7 czerwca 2017

Prezentacja Alicji i Marzeny: http://bit.ly/2uHQ2Lt
Referat Andrzeja: http://bit.ly/2t7Cswv
Prezentacja Andrzeja: http://bit.ly/2u9uLZw
Program konferencji: http://bit.ly/2tembWC
Link do nagrania – VIDEO: https://youtu.be/VKGB4GpQkSY
Link do nagrania – AUDIO: https://archive.org/details/sycharki

Czy wolno katolikowi zgodzić się na rozwód?
– o. prof. Jacek Salij OP

Jak wrócić do sakramentalnego małżonka?


Ks. Marek Dziewiecki:
„Najpierw bowiem człowiek jest odpowiedzialny za swojego małżonka” – więcej na stronie >>>

Sytuacje najtrudniejsze

Nawrócenie i pojednanie

Kryzys małżeński – pytania i odpowiedzi

„Dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1,37)



Zaczynając od nowa

Musicie zawsze powstawać!

Możecie rozerwać swoje fotografie
i zniszczyć prezenty.
Możecie podeptać swoje szczęśliwe wspomnienia
i próbować dzielić to, co było dla dwojga.
Możecie przeklinać Kościół i Boga.

Ale Jego potęga nie może nic uczynić
przeciw waszej wolności.
Bo jeżeli dobrowolnie prosiliście Go,
by zobowiązał się z wami…
On nie może was „rozwieść”.

To zbyt trudne?
A kto powiedział, że łatwo być
człowiekiem wolnym i odpowiedzialnym.
Miłość się staje
Jest miłością w marszu, chlebem codziennym.

Nie jest umeblowana mieszkaniem,
ale domem do zbudowania i utrzymania,
a często do remontu.
Nie jest triumfalnym „TAK”,
ale jest mnóstwem „tak”,
które wypełniają życie, pośród mnóstwa „nie”.

Człowiek jest słaby, ma prawo zbłądzić!
Ale musi zawsze powstawać i zawsze iść.
I nie wolno mu odebrać życia,
które ofiarował drugiemu; ono stało się nim.

Michel Quoist

Westerplatte

„Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje „Westerplatte”. Jakiś wymiar zadań, które trzeba podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można zdezerterować. Wreszcie — jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba utrzymać i obronić, tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie. Tak, obronić — dla siebie i dla innych” – Jan Paweł II.

 

Ciężki krzyż

„Miłość nigdy nie pomaga w złym. Właśnie dlatego doradca katolicki w żadnej sytuacji nie proponuje krzywdzonemu małżonkowi rozwodu, gdyż nie wolno nikomu proponować łamania przysięgi złożonej wobec Boga i człowieka” – ks.dr Marek Dziewiecki.

Bitwa toczy się o nasze serce

Tożsamość mężczyzny i kobiety

Co to znaczy „moja była żona”?

Szczescie-w-malzenstwie



Stanowisko Episkopatu Polski:
„Metoda in vitro jest niezgodna z prawem Bożym
i naturą człowieka” – więcej na stronie >>>


Twoja sprawa

Najnowsze wpisy

Kategorie

Miłujcie się! 3/2018

Kronika